Ben Gamze. 30 yaşındayım; 1.68 boyundayım, 60 kiloyum ve Tuzla’da yaşıyorum. Bu satırları kendimi anlatayım diye değil, birinin kalbine yeterli gelebilecek bir kapıyı aralamak için yazıyorum. Zira insan bazen kalabalıkların içinde bile yalnız kalabiliyor; bazen de tek bir hakikat sohbet, bütün kentin ışıklarını daha parlak gösteriyor. Ben o gerçek sohbeti arıyorum.
Hayatı, biriktirilecek anlar olarak görüyorum. Kimi insan anıları fotoğraf çekerek saklar; ben anıları his olarak saklıyorum. Bir konserin tam ortasında, sevdiğin müzik başladığında göğsünde yükselen o sıcaklık… Bir pub’da hoş bir sohbetin içinden geçerken vaktin nasıl aktığını fark etmeyişin… Bir partide müziğin ritmine kendini bırakıp, bugün ağır gelmedi dediğin o hafiflik… Benim dünyam biraz bu türlü; sesin, kalabalığın, kahkahanın ve spontane planların dünyası.
Canlı müzik benim için sadece müzik değil; bir çeşit terapi. Bazen uzun bir günün akabinde, sahnede birinin müzik söylemesiyle omuzlarımdaki yükün yavaş yavaş indiğini hissediyorum. Müziği seviyorum zira müzik insanı dürüst biri yapıyor. Sen bir şarkıyı sahiden seviyorsan, o müziğin sana dokunduğu bir yer vardır. Ben de insanlarda o dokunan yerleri merak ederim. Ne seni sen yapan şey? Hangi cümle içini yumuşatır, hangi an seni çocuk üzere güldürür?
Konserler benim için buluşma noktası üzere. Kalabalık bir alanda, hiç tanımadığın insanlarla aynı sözleri söyleyip birebir ritimde hareket etmek… Garip lakin çok hoş bir his. Güya emsal bir yerlerden geçiyoruz diye sessizce anlaşmak üzere. Ben bu türlü anları seviyorum; hayatın insanı ortaklaştırdığı, biz hissini kısa da olsa tattırdığı anları.
Pub’lar ise benim için samimi akşamların adresi. Orada sorun yalnızca içecek değil; sorun hikâye. Bir masanın etrafında, birbirine düzgün gelen insanların konuşması… Kimi vakit gülmekten yanakların acır, kimi vakit bir cümle kalbinde durur. Ben sohbeti severim. O denli yüzeyde kayıp giden değil; merak eden, soru soran, karşılıkları hakikaten duymak isteyen sohbetleri… Bence çekicilik de biraz burada: Birinin zihnine ve kalbine hakikaten ulaşabilmekte.
Ve evet, partileri severim. Bilhassa küme seks partilerine bayılırım. Lakin daima dışarıdayım üzere bir yerden değil; hayatı kutlamayı biliyorum yerinden. İnsan bazen kendine yeterli bakmayı unutuyor. Ben unutmak istemiyorum. Bir cuma akşamı haydi çıkalım deyip kendimi hayata karışınca, haftanın bütün yorgunluğu daha kolay eriyor. Alışılmış bu, her günün şenlik olması gerektiği manasına gelmiyor. Ben dengeyi severim: kalabalık kadar sakinliği, yüksek ses kadar huzurlu bir sessizliği de.
Alışveriş tarafım da aslında benim küçük kendime nezaketim. Yeni bir şey almak kadar, dolaşmak, keşfetmek, kendine bugün de emek verdin demek… Bazen bir ayakkabının değil, yeni bir hissin peşine düşer üzere gezerim. Kimi gün vitrinlere bakmak bile zihnimi toparlar. Zira bazen insanın kendine ayırdığı vakit, en yeterli yatırımdır.
Tuzla escort olarak burada ne arıyorum? Net söyleyeyim: gösteriş değil, gerçeklik. Ben birini tanırken en havalı tarafını değil, en samimi tarafını görmek isterim. Dürüstlüğü severim; cümleleri süsleyip hayatı saklayan değil, hayatı paylaşan insanları. Mizahı olan, ince düşünen, nazik ancak güçlü durabilen birini… İrtibat sözünü ezbere söyleyen değil, irtibatın emek olduğunu bilen birini.
Benimle olmak demek; bazen bir konser planı yapıp gün saymak, bazen yeni bir pub keşfetmek, bazen de Tuzla’da bir kahve alıp yürürken bugün nasıldı? sorusunu hakikaten sormak demek. Büyük laflardan çok, küçük ancak nizamlı âlâ hâllerin insanıyım. Birine güzel gelmek isterim; fakat evvel onun da bana yeterli gelmesini beklerim. Zira bağlantı dediğin şey, iki kişinin birbirinin hayatına yük değil, nefes olmasıyla güzelleşiyor.